Hep burdasın,hep tam ortasında! Ama bişeyler engel oluyo.Bişeyler... Hani hep tam ortasında Sen olan şeyler mi? Peki neden bu engeller o zaman?! Yılların tozu üstündeyken nasıl oluyo da hayatımın en parlak şeyi olabiliyosun? Ya da neden sana geliyorum geliyorum,ama varamıyorum? Gelmeye devam etmem için mi? Çok yorgunum. Aklımın ayakları su topladı,bulutlara basamayacak kadar yorgunlar,yerde koşmaktan çok bitkin düştüler. Ellerini ellerime düşlerken mesafeler giriyo araya birden olmadık! Tutamıyorum. Kaybolup zamanın sonsuzluğunda kontrolü olmayan bi uçuşa geçiyorum aklımın derinliklerinde. Ama rüyadayken uçuşunu kontrol edemezsin,hep bi yere çakılacakmış gibi gelir,çakıldığında uyanırsın.Uyanamıyorum!Hep aynı rüya içindeyim sanki,ve isminin baş harfi heryerde dolanıyo,yanımda uçuşuyo. Alıyorum,göğsüme bastırıyorum senden bi parça diye. Ama yıllardır topladığım parçalar ne zaman birleşecek? Ne zaman tamamına sarılabilicem,ne zaman çekicem o acıyı göğsümden koparırcasına?
Her dumanda biraz daha içime çekiyorum seni,ve ciğerlerim senden oluşuyo.Kanımda dolaşmaya başlıyosun yavaş yavaş,ama çok hızlı. Beynimin damarlarından geçip gidiyosun birdenbire!O zaman damarlarım zonklamaya başlıyo,elelrim titremeye,gözlerim kanlanmaya... Sana ölüyorum,senin cennetinde uçarken...